Her şeyi bir arada tutan şey

Ölümünün gün yüzüne çıkardığı rahatsız edici soru şu: Kral Harald’ın kariyeri olağanüstüydü, ancak bu, hayatının büyük bir bölümünde yat yarışlarının genel olarak tek bir spor dalı olması sayesinde mümkün oldu. Olimpik sınıflar, açık deniz handikap filosu, grand-prix yelkenli yarışları ve klasik yatlar birbirleriyle örtüşüyordu. Ciddi bir denizci -ve Harald da öyle yaptı- bunların arasında geçiş yapabilirdi.

Bugün bu dünyalar neredeyse tamamen birbirinden ayrıldı. SailGP, kanatlı katamaranlar, yayın sözleşmeleri ve franchise değerlemeleriyle dolu bir evrende varlığını sürdürüyor. IMOCA 60 filosu, diğer teknelerle neredeyse hiçbir ilgisi olmayan teknelerle Vendée Globe ve Ocean Race Atlantic yarışlarını kovalıyor. Olimpiyat yelkenciliği kanatlı ve uçurtma tipi teknelere yöneldi. TP52 Süper Serisi varlığını sürdürüyor, ancak kendi çığır açan hidrolik yenilikleriyle bağımsız bir grand-prix devresi olarak. Kulüp yarışları ve klasik yatlar ise büyük ölçüde dışarıdan kimse tarafından fark edilmeden devam ediyor.

Bu dalların her biri kendi şartlarında gelişiyor. SailGP’nin izleyicileri var. IMOCA’nın gerçekten muhteşem tekneleri var. 1906’daki Newport Bermuda Yarışı’nı yönlendiren Korint ruhu, Christopher Burnham’ın bu yaz Argyll ile Finisterre Bölümü’nde kazandığı zafer gibi kampanyalarda hala yaşıyor. Ancak hiç kimse Harald gibi bu dünyalar arasında geçiş yapmıyor. Onları birbirine bağlayan bir kariyer yolu yok. Hepsini yöneten bir kurum yok. Ve bunların nasıl bir araya geldiğini açıklayan bir anlatı da yok. – Tam rapor