Kötü karar vermenin faydaları

Dünyanın dört bir yanında 60 yılı aşkın süredir yarış ve geziler yaparken, birçok egzotik yerde karaya oturmayı başardım; bunlardan biri de Cowes Haftası sırasında Solent’te bir kaya çıkıntısına takılıp kalmamdı, o sırada rakiplerimiz her iki taraftan da yakınımızda yarışıyordu. Ama en sevdiğim (?) anım, Britanya Kolombiyası’ndaki Körfez Adaları’nda bulunan güzel bir koyda yaşandı.

Teknemiz bir ağaca bağlıydı ve o bölgedeki büyük gelgitleri hesaba kattığımızda bile derinlik ölçer bol miktarda su olduğunu gösteriyordu. Gece boyunca, gevşek eşyaların yere düşmesiyle oluşan çarpma sesleriyle uyandık ve yatağın üzerinde değil, ranzanın kenarında yattığımı fark ettim. Tamamen karaya oturmuştuk.

Derinlik ölçer hala bol miktarda su gösteriyordu, ancak durumumuzu incelediğimizde derinlik ölçerin omurganın önünde olduğunu ve dümen, omurga kanadı ve omurganın arka kısmının çok dik bir kıyıya sıkıştığını fark ettik.

Arkadaşım ve harika ekip arkadaşım Dave Robinson ile durumu görüştükten sonra, tek seçeneğimizin ocağın denge mekanizmasını gevşetmek, biraz kahve yapmak ve gelgitin yükselmesini beklemek olduğuna karar verdi. Herhangi bir hasar olmadı, ama iyi bir ders aldık.
– Alan Blunt

1990’ların başlarında İngiltere’de düzenlenen Wight Adası Turu Yarışı sırasında, mürettebatında bulunduğum tekne adanın güneydoğu tarafına çok yakın bir yerden geçti. Ventnor veya Shanklin yakınlarında, ters akıntıdan kaçınarak, spinnaker yelkeniyle kıyıya yakın bir şekilde seyrediyorduk.

Kaptan, kendinden emin bir şekilde “…bu bölgedeki her kayayı biliyorum” dedi, ancak yaklaşık on saniye içinde tekne bir kayaya çarptı ve aniden durdu. Ayakta kalan mürettebat üyeleri sert bir şekilde güverteye yattılar.

Neyse ki, tekne sekip geri döndü ve gereksiz yere gecikmedik. Hemen ardından duyulan ilk ses, navigatörün “Bu, kardeşimin tanıdığı bir kayaydı” demesiydi.

Bu açıklama muhtemelen hayatını kurtardı çünkü mürettebatın tamamı, sahibi ve zavallı mürettebat üyesi hariç, gülüyordu; zavallı mürettebat üyesinin kayaya çarpmasıyla ileri doğru hareketi bir vinçle durdurulmuştu. İyi görünmüyordu ve daha sonra Ada Yelken Kulübü barında onunla karşılaşan birkaç kişi, şişmiş gözünü görünce neredeyse bayılacaktı.

Ah, ne güzel günlerdi.
– Stuart Munro