Yüzeyin Altında: Neden Aşağıya İniyorum?

14 yaşımdan beri tüplü dalışı denemek istiyordum. Ama büyürken arkadaşlarımın veya ailemin hiçbirinde bu ilgi yoktu, bu yüzden yıllarca kendime “bir gün yapacağım” dediğim bir şey olarak kaldı.

O “bir gün” sonunda hayatımın zor bir döneminde geldi.

2014 civarında depresyon ve anksiyete teşhisi kondu. Yaşadığım bu durumla başa çıkmamın bir parçası olarak doktorum, etrafımdaki olumsuz ortamdan uzaklaşmamı, seyahat etmemi ve dikkatimi başka yöne çekmeme ve karşılaştığım sorunların ötesinde hayatla bağlantı kurmama yardımcı olabilecek aktiviteler bulmamı önerdi.

Sonunda gençliğimden beri yapmak istediğim bir şeyi yaptım. Tek başıma Tioman Adası’na gittim ve Açık Su Dalış Kursu’nu tamamladım.

Bu kararın hayatımda bu kadar önemli bir dönüm noktası olacağını beklemiyordum.

Yüzeyin Altında Odak Noktasını Bulmak

Sualtı dünyasına girmek bana yepyeni bir heyecan kaynağı sundu. Yüzeyin altında dikkatim basit şeylere yöneldi: nefes alışım, yüzme yeteneğim, çevrem, arkadaşım ve o anda tam olarak neler olup bittiği.

Orada başka hiçbir yerde bulmakta zorlandığım bir huzur duygusu vardı.

Zamanla, aldığım tıbbi bakımla birlikte sağlığım ve genel iyiliğim düzeldi. Sertifikamı aldıktan bir yıldan kısa bir süre sonra doktorum, depresyon için reçete edilen ilacı kesmemi sağladı.

Dalgıcı tıbbi bir tedavi veya çare olarak görmüyorum. Bu, sadece daha sağlıklı hissetme ve ilerleme yolculuğumun anlamlı bir parçasıydı.

Dalış, su üstündeki hayata bakış açımı da değiştirdi. Tamamen yeni bir dünyaya adım atmak, ruhumu canlandırdı ve peşinden koşabileceğim olumlu bir şey verdi.

Sualtı dünyasında öğrendiğim nefes alma, sakin kalma, arkadaşıma güvenme, sınırlarımı anlama ve karşıma çıkanlarla başa çıkma dersleri, yeryüzündeki hayatımı nasıl yöneteceğimi de etkilemeye başladı.

Bugün bile, dalıştan zevk almak için yeni veya muhteşem bir dalış noktasına ihtiyacım yok. Aynı yere geri dönebilir ve yine de dalıştan mutlu olabilirim. Koşullar değişiyor, deniz yaşamı değişiyor, görüş mesafesi değişiyor ve ben de değişiyorum. Hiçbir iki dalış tam olarak aynı hissi vermiyor.

Ama zamanla dalış, sadece kendim için yaptığım bir şeyden daha fazlası haline geldi.

Uyarlanabilir Dalışı Keşfetmek

Diveheart Malaysia sayesinde, engelli dalgıçlara destek olma fırsatı sunan uyarlanmış tüplü dalışla tanıştım. Bu, dalış yolculuğumda tamamen farklı bir sayfa açtı.

Özellikle beni Diveheart Malaysia topluluğuna kazandıran ve uyarlanabilir tüplü dalış dünyasıyla tanıştıran Tuan Syed Abd Rahman’a minnettarım.

Onun cesaretlendirmesi ve deneyimlerini paylaşma isteği, bana dalışı tamamen farklı bir perspektiften görme fırsatı verdi.

Sualtı dünyasının, insanların fiziksel sınırlamalarıyla tanımlanmak yerine fırsatlar bulabilecekleri bir yer de olabileceğini anlamaya başladım.

Uyarlanmış dalış, sabır, ekip çalışması, güven, yaratıcılık ve her dalgıcın farklı türde desteğe ihtiyaç duyabileceği anlayışını gerektirir.

Bazen bu destek fizikseldir. Bazen ise sadece orada olmak, dinlemek, cesaretlendirmek ve birinin bir zamanlar ulaşılmaz sandığı bir şeyi deneyebileceğine inanmasına yardımcı olmaktır.

İki Yönlü Bir Yolculuk

Gönüllü olarak çalışmaya başlamak beni de değiştirdi.

Başlangıçta başkalarına yardım edeceğimi düşünmüştüm. Ama zamanla gönüllülüğün iki yönlü bir yolculuk olabileceğini fark ettim.

Engelli dalgıçlara yardım ederek, kendimi daha sabırlı, daha bilinçli, fiziksel olarak daha ilgili ve duygusal olarak daha mevcut olmaya da zorluyorum. Bu bana suya girmenin başka bir nedenini ve öğrenmeye devam etmenin başka bir yolunu verdi.

Bir bakıma, onlar bana ne kadar yardımcı olabiliyorlarsa, ben de onlara o kadar yardımcı olabiliyorum.

Engelli birinin su altında özgüven kazanmasını, bir zorluğun üstesinden gelmesini veya engelliliğinin tüm deneyimi tanımlamak zorunda olmadığı bir ortamda bulunmanın özgürlüğünü deneyimlemesini izlemenin derin bir anlamı var.

Bu bana erişilebilirliğin sadece insanların katılımı için alan yaratmakla ilgili olmadığını hatırlattı. Bazen erişilebilirlik, insanların kendi yeteneklerini keşfetmeleri için fırsatlar yaratmakla da ilgilidir.

Belki de bu, inişe devam etmemin bir başka sebebidir.

Dalış, bir zamanlar kendimi yeniden keşfetmeme yardımcı oldu.

Şimdi ise, engellilere yönelik dalış ve gönüllülük çalışmaları sayesinde, başkalarının kendi içlerindeki bir yönü keşfetmelerine yardımcı olma fırsatım oluyor.

Neden İniyorum

Benim için dalış, korku, nefes alma, baskı, özgüven, bize amaç veren bir şey bulma, başkalarına destek olma ve ilerlemeye devam etmeyi öğrenme gibi daha büyük temalarla bağlantılı hale geldi.

Peki neden aşağı iniyorum?

Yeryüzündeki hayattan kaçmak için değil, aksine yeryüzünün altında olmanın bana o hayata geri dönmek hakkında öğrettikleri yüzünden.

Ve şimdi, belki de, bu iniş bana başkalarının da kendi yollarını bulmalarına yardımcı olma fırsatı verdiği için böyle oluyor.

“Okyanus sorunlarımı ortadan kaldırmadı. Bana onlarla başa çıkmanın farklı bir yolunu öğretti. Bu yüzden, derine iniyorum.”